De raamkozijnen sprankelen wit,
kietelen mij voorzichtig 
wakker met nog 
slaperig licht.

Ik sta op, zie op het aanrecht
golvende sliertjes
als fijne buikdanseresjes, ze
kronkelen hoog, sensueel,
duidelijk onzichtbaar.

Hun geur trekt me naar hen toe,
vervoert me naar een warme plek,
waar ze even voordien
net hetzelfde deden.

Dit is dat moment waarop
de stilte te rusten gaat en
al het andere opstaan moet,
hoe kan ik dan weerstaan
aan mijn kopje zwart,
dat me troosten zal,
na een donkere
nacht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s