Soms vraag ik het me wel eens af: ik als alcoholieker, ik als verslaafde, ben ik dan echt zo anders dan anderen?

Ik heb er héél lang over gedaan om voor mezelf te kunnen aanvaarden dat ik nu eenmaal ben wie ik ben, een verslaafde. Het klinkt ook hard hé, alsof ik mezelf iedere keer met een hamer op mijn hoofd sla wanneer ik dat woord uitspreek. Logisch dat ik het dan als een zwakte aanzie. En logisch dat het dan moeilijk wordt om te aanvaarden.

Nochtans liggen de eerste stappen van herstel in bewustwording en aanvaarding. Zonder die twee geraak je gewoon voor geen meter vooruit. Dat heb ik reeds aan den lijve ondervonden. Ik heb lang gedacht dat het wel zou passeren: gewoon een tijd nuchter blijven. En wanneer ik lang genoeg nuchter ben, kan ik heel dat hoofdstuk van alcoholisme achter me laten. Dan kan ik gewoon verder met mijn leven. En die paar jaren van mijn leven misschien zelfs vergeten!!! Wel raad eens? Zo werkt het niet.

Waarom het zo niet werkt, ga ik niet over uitweiden. Je zal nog even op je honger moeten blijven zitten. Ik stelde me dus de vraag of ik dan écht anders ben dan anderen, gezien ik met een alcoholprobleem te kampen heb. Waarom zie ik alcoholisme als een zwakte? Omdat veel mensen alcoholisme als een zwakte zien. Welk beeld hebben mensen bij een alcoholist? Een zwerver die op kranten onder de brug slaapt, een man die zijn hele maandwedde er op een paar dagen doorjaagt op café om vervolgens de rest van de maand af te zien van de honger, een man die stinkt, die zichzelf slecht verzorgd, een verschrikkelijk kort lontje heeft wanneer je hem aanspreekt, iemand waar je niet op kan rekenen, een leugenaar, …

Ja, die persoon wil ik dus niet zijn! Als ik zeg dat ik een alcoholieker ben, kunnen mensen misschien wel het bovenstaande van mij gaan denken! Tot ziens verstand en kans op herstel, welkom grote schaamte en angst voor het oordeel van anderen! Daarom is aanvaarding dus zo moeilijk.

Ik heb het al in verscheidene posts geschreven: ‘gelukkig ben ik meer dan een verslaafde’. Weet je wat ik meer ben? Ik ben een nuchtere verslaafde! Ik weet dat ik een drankprobleem heb, maar ik ben wel nuchter! En dat ‘nuchter zijn’ is een bewuste keuze! Ziezo, een krachtig statement. Ben ik nu nog anders dan ‘Jan met de pet’ die hier op straat voorbij wandelt? Wel, ik weet het niet, ik ken die Jan niet. Wat ik wel weet: ik denk, ik voel, ik adem, ik lach, ik huil, ik slaap, ik wandel, ik werk, ik eet, ik betaal belastingen (jammer genoeg), ik lees, ik schrijf, ik open, ik sluit, ik doe de afwas (soms), ik kijk, ik luister, ik droom, ik betaal belastingen (heb ik al gezegd), ik klaag ook veel, … Klinkt toch allemaal menselijk hé?

En ik heb een klein gebrek, dat is waar: ik mag geen alcohol drinken, dat kan namelijk slecht aflopen voor me. Zo zijn er ook mensen die moeten opletten voor suiker, gluten, melkproducten, cholesterol, onveilige seks, voorbijrijdende bussen, vallende piano’s, …

Soms is het nog niet zo ingewikkeld hé?

3 thoughts

  1. Ik heb veel met alcoholisme te maken gehad. Tot een jaar terug dronk ik zelf nog een fles wijn per dag. Om me staande te houden. Ik vind het absoluut geen teken van zwakte en eenieder die dat wel denkt: jammer voor je. Ieder huisje heeft zijn kruisje en wie zonder zonde is werpe de eerste steen zullen we maar zeggen. Wat wel een feit is is dat het van veel kracht en doorzettingsvermogen getuigd dat je dit doet. Dus, maakt het jou anders? Wellicht, maar dan wel in positieve zin.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s