Ik zeg dag tegen hem, 
stel mezelf even voor en
geef het woord aan hem.

Hij zwijgt, een duidelijke 
voorstelling van wie hij is.

Ik laat hem uitspreken,
de beleefdheid gebiedt het mij.

Hij zwijgt nog steeds
en begint stilletjes aan
in herhaling te vallen.

Steeds meer palmt hij de 
ruimte in de kamer in.

Hardnekkig probeert hij zijn punt
duidelijk te maken.

Een stilzwijgend betoog, 
hij laat me zelfs
niet meer aan het woord.

Ik wou hem nochtans niet beledigen.

Wat is dat toch met de stilte?

5 thoughts

  1. morgen begint mijn afkickperiode. Ik hoop dat ik weer positieve geluiden in mijn leven krijg. Stilte heb ik niet in mijn hoofd. Alleen maar een grote puinhoop.
    Misschien kan stil toch stil zijn

    Like

  2. ‘de stilte’ was deze morgen weer heel luid aanwezig in mijn kamertje, ik wou hem niet breken met een radio, en weet je wat ? die stilte werd stil in mezelf.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s