De laatste weken ben ik tot een pijnlijk vaststelling gekomen.

Ik verdraag geen drukte meer!!! Help!!!

Twee weken geleden liep ik door de winkelstraat. Het was een heerlijke, nazomerse zondag. En het was bovendien braderie. Dus je kan je wel inbeelden hoeveel volk er op de been was. En ik had net hetzelfde idee als die honderden mensen: eens lekker rondkuieren door de winkelstraat. Tot ik daar stond. Heel die mensenzee overspoelde me werkelijk. Een beklemmend gevoel maakte zich meester van me.

Als ik een poging moet wagen om het te beschrijven, dan zou ik zeggen dat er ontelbare prikkels op me afvlogen. Ze waren gewoon met teveel. Ik leek toe te klappen, keerde volledig naar binnen. En vervolgens kwam ik vast te zitten op mijn eigen eilandje, temidden van deze mensenzee. Ik voelde me iedere seconde angstiger worden, en bedacht mezelf dat ik daar zo snel mogelijk weg moest. Wat ik dan ook deed.

Bizar hé?!

Een drie-tal weken geleden was ik op een familiefeest. Best leuk en gezellig, zeker weten! Maar ook toen had ik een zelfde ervaring. We zaten met zijn allen gezellig aan tafel. Er werd gegeten, gelachen, iedereen praatte met iedereen. En ik, ik zat daar ergens tussen. Ook daar had ik enorme moeilijkheden met te volgen in de gesprekken die er werden gevoerd. Alsof mijn hersenen volledig verloren lopen in een zekere drukte. En zo beland ik weer op mijn eilandje. Alsof ik mezelf onbewust naar binnen keer, om daar hopelijk een klein beetje rust weer te vinden.

Best vervelend vind ik het.

Enkele dagen geleden sprak ik hierover met mijn dokter. Die stelde me gerust: “niets abnormaals hoor!” Ik moest mijn hoofd als een batterij zien. En die loopt gewoon nogal snel leeg momenteel. Ja, je leest het goed: mijn hoofd loopt nogal snel leeg! Hij vertelde me dat ik me hier geen zorgen in moest maken, dat dat allemaal wel terug in orde komt. Ik moet het enkel wat tijd geven. En vooral goed luisteren naar mezelf. Wanneer ik als het ware naar binnen keer, omdat de drukte buiten niet te houden is, dan is het omdat ik ook werkelijk naar die rust verlang. Omdat ik ze ook nog nodig heb. Ik moet het rustig aan doen! Ik heb mijn mooie kopje namelijk behoorlijk overbelast in mijn periode van gebruik, en herstellen doe je niet van dag op dag.

Dat was best even confronterend. Dan denk je: “Nu ben ik echt wel al een behoorlijke tijd nuchter!” Maar herstellen doe je nog altijd.

Zo gezegd, zo gedaan. Mijn leven verloopt perfect normaal: ik werk, kook, eet, poets, ga winkelen, doe de was, strijk, lees, schrijf, kijk televisie, lach, huil, transpireer, roep, tier, grinnik, fluister, trek grimassen, tel de tegels op het voetpad waar ik loop, en zet iedere maandag de vuilniszakken buiten… Ik functioneer perfect normaal. Maar ik ben nog steeds herstellend, na maanden nuchter te zijn.

Voor mij dus even geen drukte, neen dank u.

One thought

  1. Angstaanjagend inderdaad, op een of andere manier kan ik mezelf hier eigenlijk in terugvinden, af en toe lukt het gewoon niet meer, klap ik dicht, overgevoelig voor elke extra prikkel die nog binnenkomt. Een gevoel van onmacht overspoelt je, je hebt de situatie niet helemaal meer in de hand, probeert normaal te functioneren, maar je hebt geen controle meer over wat er gebeurt…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s