Ik schrijf nog maar eens een blog-post. Het lijkt wel een eeuwigheid geleden. Wat zegt u? Schandalig? Ja ik weet het, schandalig is het inderdaad! Mijn excuses hiervoor.

Maar het is een mooie dag vandaag. Kijkt U maar naar buiten, lieve man lieve dame. Kijkt U maar goed. Ziet U de bloemen heropleven? Ziet U de bomen herademen? Hoort U de vogels met hun prachtige zangen? Hoort U de vreugde in de menige kreten van spelende kinderen? Ik zei het U toch, goede man/goede vrouw? Het is een prachtige dag! Oh ja, en bovendien mag ik mijn 1-jarige nuchterheid vieren vandaag. En wat ben ik opgelucht! YES!!!!!

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet opgelucht in de zin van: YES!!! Ik heb de meet – de finish – gehaald! Vanaf vandaag wordt het enkel makkelijker. – Nee hoor, dan zou ik nog steeds geloven in een utopie. Ik zou nog steeds geloven dat een dag komt waarop ik bij verschijning van de heilige maagd plots genezen lijk te zijn. Vanaf die dag zou ik mijn verleden van mij af mogen werpen en opnieuw door het leven kunnen gaan als “niet-verslaafde”. Wat een openbaring!!! Moest ik bovendien in staat zijn dit “genezingsproces” te beschrijven en registreren, zou ik nog kans maken om de volgende nobelprijswinnaar te worden. Cool! … maar onmogelijk. En dus voor alle duidelijkheid: ik doelde op een andere YES!!!!

Ik wil zeggen: YES!!!! 1 jaar nuchter en wat ben ik opgelucht. Opgelucht omdat ik nuchter ben, erin slaag nuchter te blijven, en mij nog eens goed voel in mijn vel ook. Dat is me toch al wat. Ik ben me er goed bewust van dat er op een korte tijd héél wat goed is gekomen. Gelukkig, want ik heb er ongelooflijk deugd van.

Zou ik de balans durven opmaken van 1 jaar nuchterheid? Ja waarom niet! In de periodes dat ik dronk heb ik zeer enge plekken ontdekt. Plekken verscholen diep in mij, donkere holen, zwarte holen. Plekken waar ik liever niet meer naar terugga. Mijn beest heeft zijn geboorte gevonden in één van die donkere plekken, de aandachtige lezer herinnert zich dit ongetwijfeld nog. Ik begin echter te begrijpen dat deze plekken gewoon een deel van mij zijn. Laat ik mijzelf verduidelijken: ik lach ongelooflijk graag, ik ben niet ‘mister optimist’ of niet de meest extraverte, joviale, leutige vriend-van-iedereen, maar oh wat lach ik toch graag en oh wat geniet ik graag. U toch ook? Niets boven een goed geplaatste mop thuis, op de werkvloer, tussen vrienden, … Af en toe merk ik echter op dat er donkere ondertoon in mijn ‘zijn’ bestaat. Een toon van weemoed, zwaarmoedigheid, melancholie naar iets wat onbenoembaar blijft. Een dag mag alle ingrediënten bevatten om goed te lopen, toch kan dit nare gevoel van een ontastbare leegte onheilspellend op de achtergrond blijven sluimeren. Een ideale voedingsbodem voor mijn beest, lijkt U? U heeft ongetwijfeld gelijk! (Ik kan deze ondertoon zelfs terugvinden in veel artikels die ik zelf heb geschreven.)

De voorbije maanden heb ik echter een geweldige uitlaatklep gevonden om uiting te geven aan deze ik-noem-hem-gewoon-mijn-donkere-kant. In het lezen kan ik veel herkenning terugvinden, in het schrijven kan ik stoom aflaten en krijg ik een geweldige voldoening. De leegte wordt minder leeg. En zo lijkt de voedingsbodem voor mijn beest al een pak minder verzadigd te raken. Voilà, opgelost! Aan de slag mensen! Nee zo eenvoudig is het natuurlijk niet. Ik word ook nog steeds goed begeleidt, heb een enorme steun aan mijn AA-groep – wonderbaarlijk wat daar gebeurd! Dankjulliewel lieve mensen – en natuurlijk mijn familie en vrienden. Een jaar nuchterheid heeft me reeds veel teruggegeven hetgeen natuurlijk ook nog eens motiveert om nuchter te blijven. Door het vaderschap leer ik opnieuw plekken kennen diep in mezelf waar ik niets liever wil dan de rest van mijn dagen doorbrengen. Dankjewel lieve dochter om me de weg te wijzen naar die plekken!

Wekelijks ben ik nog bezig met mijn beest, door naar AA-vergaderingen te gaan, door te lezen, door met een open houding in gesprek te gaan. Alcohol blijft dus eigenlijk wel aanwezig in mijn leven. Maar ze heeft geen dwingende houding meer naar mij toe. Mijn beest heeft zijn dominante rol opgegeven! En dat is toch mooi? Voor mij hoeft het niet meer te zijn!

Dus hey, ik ben Thomas, intussen 29 jaar oud, een superfiere papa, hopeloze romanticus, herstellend alcoholieker, zeveraar, dromer, lachebek, in harmonie samenlevend met mijn beest, 1 jaar nuchter – met een verhaal dat leest als een brochure voor zelfhulpgroepen maar dat geeft niet – en we gaan verder …

9 thoughts

  1. Proficiat, echt wow… Je bent goed bezig!

    Die donkere plaatsen heeft iedereen wel denk ik, voor de ene lijkt het alleen makkelijker om ze te mijden dan voor de ander, iedereen zoekt manieren om eraan te ontsnappen maar zolang volhouden verdient echt een extra proficiat, er kunnen nog hele moeilijke momenten volgen, maar je bent sterk en komt er wel! Ik hoop dat wij, alle anderen, inspiratie hieruit kunnen halen!
    Stay strong en goed bezig 🙂

    Like

  2. Ik ben zooooo blij voor jou, zoooo blij! Heel mooi neergepend, tonnen herkenning en blijdschap dat je zo mooi je draai hebt gevonden en je nieuw nuchter leven. En we dat met jou mogen delen. Prachtig! Groetjes, Marianne

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Anoniem Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s