Wie ben ik?

Hey, ik ben Thomas. Laat ik mezelf even voorstellen: ik ben 28 jaar, een superfiere papa, hopeloze romanticus, herstellend alcoholieker, zeveraar, dromer, lachebek, en nog veel meer… Op zoek naar het geluk in de kleine dingen (en laten we eerlijk zijn, ook het grote geluk als het even kan)… Op zoek naar dat ene afwasvrije recept in de keuken … Op zoek naar de handleiding van mijn droogkast … Op zoek naar mezelf …

En je las het goed: ik ben een herstellend alcoholieker.

Dat was even een harde noot om te kraken voor mezelf, beseffen dat ik verslaafd ben aan alcohol. Wanneer je mij 10 jaar geleden had verteld dat mijn leven er zou uitzien zoals het er nu uitziet, had ik je waarschijnlijk vierkant uitgelachen, of ik had je misschien wel gewoon genegeerd, of kwaad geworden, … De realiteit is dat het leven nu eenmaal wendingen neemt waar we niet altijd even gelukkig mee zijn.

Hoe ben ik van mezelf te weten gekomen dat ik een drankverslaving heb?

Ik ben niet van plan om hier woeste cowboy-verhalen over drankgebruik te vertellen. Daar heb ik zelf niet zoveel deugd aan, en sommige lezers misschien evenmin.

Een aantal jaren geleden ging ik veel weg met vrienden, collega’s om gezellig een glas te gaan drinken. Wat lekkers eten, een babbeltje slaan, af en toe eens een gek dansje doen, gelegenheden genoeg. En daar hoorde gewoon alcohol bij. Dansen zonder alcohol, plezier maken zonder alcohol, stel je eens voor… Een enkele avond in de week werden twee avonden, twee avonden per week werden drie, en ga zo maar door. Zoals ik al zei, gelegenheden genoeg 😉

Tot er op een dag iets veranderde: ik ging niet meer weg om plezier te maken, ik ging weg om niet meer thuis te moeten zijn. Ik was op de vlucht!!! Ik dronk geen alcohol meer om plezierig te zijn, ik dronk alcohol om niet meer met mezelf geconfronteerd te worden. En daar ging ik dan, in een razendsnel tempo bergaf. Tot ik een bepaald dieptepunt bereikte, waar er geen terugkeren meer mogelijk was en waar ik niet meer alleen uitraakte…

Er bestaan vele moeilijke, medische, psychologische, ‘weetikveelwat’ verklaringen over wat verslaving juist is, en wat dit teweeg brengt in je hersenen (google maar even). Essentie van mijn verhaal is dat ik niet meer voor het plezier drink, maar drink om te vluchten, vergeten, verdoven, leegte te vullen…

En dan wordt ‘nuchter zijn’ keihard werken.

Hoe ben ik nuchter geworden?

Voor alle duidelijkheid: ik ben wel degelijk nuchter 😉 Met veel vallen en opstaan weliswaar. Nuchter worden is een heel proces, een proces van bewust worden, inzicht krijgen in jezelf, eerlijk zijn, aanvaarding, loslaten, … Ik ben mij bewust van mijn probleem sinds een drie-tal jaar. Maar ik ben nog geen drie jaar nuchter. Nuchter zijn bestaat uit ontwennen, werken aan je problemen en aan jezelf, een nieuwe levensstijl zoeken. Jammer genoeg is hervallen ook een realiteit. Maar wat doe je met een herval? Jezelf gewoon laten gaan, of terug overeind kruipen, kijken hoe dit is kunnen gebeuren, en er wat aan doen? Ik weet van mezelf dat ik dit niet alleen kan. Ik heb mensen rondom mij nodig bij wie ik terecht kan. Ik heb enkele opnames in een ontwenningskliniek achter de rug, volg therapie, en heb het geluk veel steun te krijgen thuis en in mijn vriendenkring. Nuchterheid krijg je niet cadeau.

Waarom zou ik nuchter willen zijn?

Een heel belangrijke vraag voor iedereen die in een verslaving gevangen zit. De pro’s en contra’s afwegen. Wat gaat het mij opleveren wanneer ik blijf gebruiken? Ik kies heel bewust voor een nuchter leven. Ik weet van mezelf dat het bij mij enkel een kwestie van tijd is vooraleer ik mezelf of misschien zelfs anderen kwaad zou doen wanneer ik drink. En dat is wel het laatste wat ik wil. Nuchter zijn moet je in de eerste plaats voor jezelf doen: ik ben nog maar 28 jaar, het leven zal nog wel meer in petto hebben voor mij dan enkel verslaving zeker? Beseffen dat ik meer ben dan enkel een verslaafde, … En ik heb een prachtig dochtertje: zij verdient het toch om een nuchtere papa te hebben? En minstens even belangrijk: ik wil haar zien opgroeien, en verbaasd worden door haar eerste stapjes, haar eerste woordjes, … Ik wil er voor haar zijn, echt zijn.

Dan blijf ik maar nuchter hé…

4 thoughts

  1. Hallo Thomas,
    Ik kwam hier terecht op je blog via facebook. Ik wou je even een hart onder de riem steken! Je bent goed bezig! Volhouden! En ik hoop dat je je dochtertje snel terug in je armen kan sluiten!
    Groetjes Nele (een ex-klasgenoot)

    Like

    1. Dankjewel Nele,
      we redden het wel hé! Het feit dat ik een blog als deze durf schrijven, wil toch zeggen dat ik sterk in mijn schoenen sta om nuchter verder te leven met mijn verslaving, niet waar?
      Dankjewel voor de steun, en veel succes met jouw gezinnetje 😉

      Like

  2. Dankje wel, heb ook juist een kijkje op jouw blog genomen. Onze verhalen zijn enorm gelijkend hé, vind je niet? Bijna beangstigend! Maar ik denk dat het voor ons allemaal goed is te weten dat we niet alleen zijn. Dat ik niet de enigste ben die soms zo worstel met de zaken des levens, met mijn verslaving. We zijn met meer als dat we zelf soms denken.
    Zeker blijven verderschrijven. Ik blijf je ook volgen (en je link zal spoedig ook op mijn blog te vinden zijn)

    Groetjes

    Like

Laat een reactie achter op Thomas en 'Mijn beest' Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s